ما را دلى است كه به دلدار سپردهایم. به آن یار غایب كه حضورش در اندیشه و قلب و خون ما متجلى است.
این آرزوى سبز ماست كه باران نگاهش را به حاصلخیز كردن مزرعه جانهاىمان فراخوانیم و در دریاى محبتش غرق شویم!
طلعت زیباى دوست، طلیعه طالع ماست و هواى پریدن به كوى او، عشق مقدس و درون مایه گرانْقَدر ما به شمار مىآید.
اى كاش همین جمعه كه در پیش روى ماست، جمعه دیدار یار، باشد.!
لبهاى احساس ما همواره با ترنّم نام و یاد آن محبوب دلها متبرك مىشود و چهره جانمان از فروغ خوبىهایش با نشاط مىگردد.
یاد او، بذر صفا و سادگى و صداقت و فرزانگى را در دلها و اندیشهها مىافشاند و به ثمردهى مىرساند.
ظهور او، نشانه رحمت دیگرى از خداوند است و ماهمواره دعا مىكنیم كه لایق رحمت خدا باشیم.
هر كس و هر چیز كه در انتظار طلوع سپیده و سرسبزى نباشد، بدون تردید، سهمى از حیات نیافته است!
ولایت، سرچشمه همه زیبایىها، زندگىها و زایندگىهاست و ما به پاس برخوردارى از این نعمت گرانْسنگ، خداى را شاكریم.
راز رویش جوانهها و جوشش چشمهها، رمز مانایى جهان و پایدارى خاك و افلاك، در بركت وجود مبارك مولاست.
یارب! ما را بر این عشق و آرمان، بر دلبستگى به امام زمان، همواره پایدار و جاویدان بدار!
ما، پیوسته این دلبستگى خویش را به یاد مىآوریم و امیدواریم توفیق یابیم كه همیشه از منتظرانِ صالحِ مصلحِ جهان باشیم و بر این میثاق پایدار بمانیم.
برگرفته از کتاب «در پی محمل جانان» نوشتهی جواد نعیمی